Wichrowe Wzgórza. Love To Die – teatralna wariacja o tęsknocie i niespełnieniu

2 min czytania
Wichrowe Wzgórza. Love To Die – teatralna wariacja o tęsknocie i niespełnieniu

FOT. Urząd Miasta

W sali Teatru Polskiego zapada półmrok, sześć postaci zaczyna opowiadać alternatywne życie – nie tyle dla efektu, co z potrzeby. W Bydgoszczy premierowo zabrzmi reinterpretacja powieści Emily Brontë, która miesza literacką mitologię z osobistymi historiami twórców i rodzinnych wspomnień. To spektakl, który szuka formy dla bolesnych niedokończeń i pyta, jak żyje się z utraconymi możliwościami.

  • Wichrowe Wzgórza. Love To Die jako wielowątkowa wariacja nad powieścią i pamięcią
  • Na scenie – sześć głosów, które rozmnażają możliwe ścieżki życia
  • Spektakl w Teatrze Polskim w Bydgoszczy – terminy pokazów i kontekst konkursowy

Wichrowe Wzgórza. Love To Die jako wielowątkowa wariacja nad powieścią i pamięcią

Spektakl Klaudii Hartung-Wójciak czerpie z obrazu XIX-wiecznej Anglii znanej z powieści Emily Brontë, ale przeplata go z opowieścią o Irenie Wójciak z Brodnicy — babci reżyserki — oraz z osobistymi doświadczeniami zespołu. Twórczynie i twórcy zestawiają trzy porządki narracyjne: literacki, dokumentalny i intymny. W efekcie publiczność otrzymuje nie wierną adaptację, lecz serię wariacji o tym, co mogło się zdarzyć, gdyby wybory potoczyły się inaczej.

Na scenie – sześć głosów, które rozmnażają możliwe ścieżki życia

Na deskach spotyka się sześcioro aktorek i aktorów, którzy kreują brawurową, często zmysłową sekwencję obrazów i scenek. Reżyserka znana z pracy z instalacją dźwiękową i wizualną prowadzi spektakl jako labirynt emocji i wspomnień, gdzie jeden wątek wywołuje kolejny, a granica między fantazją a pamięcią zanika. W tej narracji pojawia się też wyraźny gest próbujący porozumieć się z tymi, którzy nie mogą już opowiedzieć własnej historii — to aspekt osobisty i intymny, który nadaje przedstawieniu osnowę.

“płoniesz i drżysz z niespełnienia”
— twórcy

Spektakl w Teatrze Polskim w Bydgoszczy – terminy pokazów i kontekst konkursowy

Premiera odbyła się 13 marca w Teatrze Polskim. Produkcja jest zgłoszona do 32. Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej — przedsięwzięcia, które promuje nowe realizacje rodzimej dramaturgii i wspiera sceniczne poszukiwania. W organizację konkursu zaangażowane są Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego; koordynatorzy to Dominik Gac i Maria Stępkowska.

Następne pokazy:

  • 14 marca o godz. 19:00
  • 15 marca o godz. 18:00
  • 17 marca o godz. 19:00

Kierunek artystyczny reżyserki — Klaudii Marii Hartung-Wójciak — łączy badawczy research z performatywną wrażliwością; jej prace były nagradzane na ogólnopolskich festiwalach i stypendialnych programach międzynarodowych. To projekt, który będzie interesujący zwłaszcza dla widzów poszukujących teatralnych eksperymentów, łączenia dokumentu z fikcją i kameralnych form narracji.

Mieszkańcy zyskują szansę na spotkanie z teatrem, który konfrontuje klasykę z lokalną historią i osobistymi głosami twórców — dla tych, którzy chcą zobaczyć, jak uniwersalne tematy miłości i straty przeobrażają się we współczesny performans.

na podstawie: Urząd Miasta.

Autor: krystian