Pastelowe elewacje zmieniły Wiatrakową. Na budynku wrócił rok 1935

Dwa modernistyczne budynki przy ul. Wiatrakowej zyskały jasne, pastelowe elewacje i nowe detale architektoniczne. Proste bryły nadal pozostają najważniejszym elementem ich wyglądu, ale teraz uwagę przyciągają także gzymsy oraz tondo na jednym z budynków. To kolejny etap porządkowania zabudowy Szwederowa, gdzie historia ulicy łączy się z codziennymi zmianami dla pieszych i rowerzystów.

• Prosta architektura i detal z rokiem budowy
• Wiatrakowa prowadzi śladem dawnego młyna
• Renowacje obejmują fasady, ulice i miejskie zasady

Prosta architektura i detal z rokiem budowy

Oba budynki powstały w latach 30. XX wieku jako obiekty mieszkalne. Ich forma odpowiada założeniom modernizmu – mają nieskomplikowane bryły, duże otwory okienne zapewniające dostęp światła oraz niewiele dekoracji.

Po remoncie elewacje utrzymano w pastelowej kolorystyce. Pojawiły się również dodatkowe gzymsy, które wizualnie oddzielają poszczególne kondygnacje. Na budynku przy Wiatrakowej 7 umieszczono w górnej części tondo z rokiem budowy – 1935.

Odświeżenie fasad poprawiło wygląd ulicy, przy której wcześniej prowadzono także prace konserwatorskie. Dotyczyły one między innymi starszych kamienic położonych bliżej skrzyżowania z ul. R. Traugutta i ul. Nowodworską.

Więcej lokalnych informacji z Bydgoszczy jest na pulsbydgoszczy.pl. Sprawdź też, co dzieje się w najbliższych dniach – wydarzenia i imprezy zbieramy na pulsbydgoszczy.pl/wydarzenie.

Wiatrakowa prowadzi śladem dawnego młyna

Przemiany tej części Szwederowa mają znacznie starszą historię niż modernistyczne budynki. Do połowy XIX wieku teren był osobnym folwarkiem o nazwie Nowy Dwór, czyli Neuhoff. Pamiątką po tej nazwie pozostaje ul. Nowodworska.

Szwederowo włączono do Bydgoszczy w 1867 roku. Sama ul. Wiatrakowa prawdopodobnie powstała w miejscu jednej z dolin na zboczu bydgoskim, którą z czasem przystosowano do funkcji komunikacyjnej. Nazwa wiąże się z kierunkiem prowadzącym do holenderskiego młyna wiatrowego, znajdującego się w rejonie dzisiejszej ul. Lenartowicza. Młyn zaznaczono między innymi na planie miasta z 1834 roku.

Zmiany objęły nie tylko zabudowę. Przy kamienicy z numerem 10 wykorzystano środki z Bydgoskiego Programu Renowacji Zabytków. Z budżetu miasta sfinansowano także wyznaczenie kontrapasa rowerowego, który tworzy bezpieczniejsze połączenie Szwederowa ze Starym Miastem. Przy skrzyżowaniu z ul. R. Traugutta powstał natomiast skwer, który uzupełnił przebudowaną przestrzeń.

Renowacje obejmują fasady, ulice i miejskie zasady

Działania na rzecz poprawy wyglądu zabudowy prowadzone są w ramach szerszej rewitalizacji Śródmieścia. Oprócz dotacji konserwatorskich stosowane są nakazy remontów, a właściciele lokali mogą korzystać ze zwolnień z opłat za zajęcie pasa drogowego pod kawiarnie. Prace obejmują także ulice, chodniki i mosty.

Przy prezydencie działa Rada ds. Estetyki, która opiniuje ważne projekty i przedstawia propozycje dotyczące wyglądu przestrzeni. Powstają również miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Za interwencje związane z estetyką odpowiada także plastyk miasta.

Dla mieszkańców oznacza to, że remont pojedynczej elewacji może być częścią większego procesu – obejmującego jednocześnie ochronę historycznej zabudowy, organizację ruchu i zagospodarowanie najbliższego otoczenia.

na podstawie: Urząd Miasta Bydgoszczy.